Het is alweer een tijdje terug dat ik heb geschreven. Onderhand is het herfstvakantie en kunnen we heerlijk genieten van de rust en het niet hebben van de dagelijkse verplichtingen.

De eerste zes schoolweken zitten er weer op en al waren het zeer hectische weken alles is toch goed verlopen en de kinderen zijn weer helemaal gewend aan de dagelijkse stuctuur.

 

Joey heeft inmiddels een vaste baan in de zorg. Hij vindt zijn werk leuk en heeft doordat hij onregelmatige diensten loopt ook nog lekker veel tijd voor zijn moeder.

En terwijl de herfst zijn intrede doet kabbelt ons gezinnetje rustig aan verder.

Met soms dalen, maar vooral pieken. En zo hoort het ook.

 

Aan de ene kant geniet ik van het veranderlijke weer. De wind die om het huis giert terwijl ik heerlijk binnen zit. Aan de andere kant word ik weer geconfronteerd met mijn ziekte die samen met de kou laat merken dat hij er is. Botten doen na een heerlijke zomer met weinig klachten weer zeer en door het slechter functioneren van mijn lichaam slaat de vermoeidheid toe.

Iets wat mijn jaarlijkse winterdepressie geen goed doet.

 

Als je dan nog eens veel extra werk hebt omdat de groene buurvrouw besloten heeft 2 torenhoge bomen 50 cm van de schutting te zetten en je je deur dus niet open kunt doen omdat je woonkamer dan 1 bladeren massa is kun je je denk ik voorstellen dat de bom barst. Toen de bomen neergezet werden waren ze nog heel klein en wisten wij niet dat ze zo groot zouden worden. Tevens was met de buurvrouw afgesproken dat evntueel groen van haar wat over of door de schutting kwam door ons mocht worden gesnoeit.

Bomen dus die flink over de schutting staken gesnoeit. Iets waard de buuf niet blij mee is. Wetsbijstand gebelt hoe het zit met de bomen die er nu 3 jaar staan en nog lang niet uit zijn gegroeit, maar volgens het internet wel 6 meter lang kunnen worden met een bol van 2,5 meter doorsnede. Dus 75 cm op ons erft over gaat steken. Buurvrouw op verzoek van de wetsbijstand een brief gestuurd waarin we hebben aangegeven dat de bomen echt verplaatst moeten worden, al dan niet met onze hulp en dat we anders toch echt stappen moeten ondernemen om de bomen weg te laten halen.

Vervolgens Rob nog bij de buuf geweest om voor te stellen samen eens om de tafel te gaan zitten om de boel eens rustig te bespreken. En dan.......... besluit buurvrouw een dreigbrief te sturen, want volgens haar zijn het kleine bomen.

Klein! Die dingen zijn in 3 jaar tijd nu al 3 meter hoog!

Al met al veel heisa die vervolgens eindigde met een bezoekje van de buurthulp die dan de boel moet bespreken.

Vraag ik, je s'middags een dreigbrief, s'avonds heeft mevrouw de buurthulp ingeschakelt. Deze hebben de situatie bekeken en al mogen ze geen mening geven toch wel aangegeven dat we een sterk punt hebben en die bomen daar echt niet kunnen staan. Komt nog bij dat buurvrouw een hoekhuis heeft en de bomen dus heel goed aan de andere kant had kunnen zetten zonder problemen. Al met al hebben we nog eens aangegeven dat we best in gesprek willen, maar dat als de buuf niet wil dat we haar helpen de bomen te verplaatsen we echt gerechtelijke stappen gaan ondernemen. Nu kan het nog, over een aantal jaar sta je niet meer sterk heeft de wetsbijstand ons verteld.

Erg vervelend dus. Vooral omdat je je bedenkt dat we altijd elke klacht van de buuf, over onze sneeuw, onze hond, die achteraf niet onze hond was enz,enz altijd serieus hebben genomen en nu aantoonbaar echt overlast van haar hebben en ze net doet of wij zoveel vragen.

 

Wordt vervolgd.................................

 

 

De vakantie gaat als een speer voorbij. Of eigenlijk moet ik zeggen de vakantie van de kinderen, want onze vakantie begint pas echt volgende week als Rob ook vrij is.

Peter Jan is eerst een weekje naar zijn vader geweest. Sharon is 10 dagen met haar vriend op vakantie geweest en Donna is nu bij haar vriend. Laura heeft meerdere dagen bij de buren gelogeerd en Peter jan is nu weer een paar dagen bij mijn broer en schoonzus. Daarnaast is peter jan nog een dagje met een goede vriend mee geweest op de vrachtwagen. een heel avontuur voor een knaapje van 10 jaar. Al met al voor de kids dus een heerlijke periode en voor mij ook doordat ik volledig tot rust ben gekomen en iedere keer even tijd heb gehad voor ieder afzonderlijk omdat er elke keer wel een aantal niet thuis waren.

 

Nick is ondertussen weer lekker opgeknapt van zijn val. En behalve een litteken boven zijn lipje en het gemis van zijn voortandjes is hij weer helemaal de oude. In het ziekenhuis is hij nog even onderzocht door de kinderarts, maar die kon gelukkig niks verontrustends vinden waardoor meneer iedere keer valt.

 

Joey is begonnen een zijn nieuwe baan, waar hij voor vast kan blijven. Ze zijn daar zeer blij met hem en hij vindt het ook helemaal geweldig. De zorg is echt zijn ding en leve dan ook mijn schoonzus die hem heeft voorgedragen bij haar baas en hem zo aan deze leuke baan heeft geholpen. Voor mij een hele zorg minder dat mijn oudste zijn weg heeft gevonden en zijn eerste schrede heeft gezet in de echte grote mensen wereld.

 

Ja, het leven kan eigenlijk niet fijner en mooier.22 Augustus gaan we nog lekker een weekje met de kids op vakantie, dan nog heerlijk een weekje met z'n alle thuis en we zijn weer klaar voor het normale school en werk leven.

 

Voor een ander waarschijnlijk niet zo heel bijzonder. Maar voor mij wel. Ik vraag me nog iedere dag af ondanks dat Rob en ik alweer 7 jaar samen zijn waar ik dit fijne leventje aan heb verdiend en besef nog steeds dat het zo anders kan zijn. Natuurlijk zullen er altijd mensen blijven die commentaar hebben en alles beter denken te weten, maar weet je dat interresseerd me eigenlijk geen bal, want ik ben super trots op mezelf.Ik heb het toch altijd maar mooi gered met mijn kids en dat heb ik toch echt zelf moeten doen. En nu samen met rob voel ik me sterker dan ooit. Ik kan doen waar ik zin in heb en ik ben niemand ook maar enige uitleg verschuldigd, alleen aan mezelf en aan mijn gezin en dat doe ik met liefde.

 

 

Wat afgelopen Zondag een heerlijke dag leek te worden eindige in een klein drama. We zouden er een heerlijk rustig dagje van maken. Eerst aan het begin van de middag een ritje naar Lisse om een nieuwe fokram op te halen en daarna gewoon heerlijk niks, geen verplichtingen.

Nick ging mee en om het voor hem ook leuk te houden stopten we op de terug weg even bij de Mac donals om hem te voorzien van een happy meal. Achteraf een goede zet, maar dat wisten we op dat moment nog niet.

 

Eenmaal thuis aangekomen wilde Nick heel graag voetballen in het park. Omdat ons kleine ventje nog niet alleen voor de deur mag besloten Rob en ik met hem mee te gaan. Vrolijk babbelent liep hij voor ons, de bal trots voor zich uitdragend in zijn handjes. En toen ineens zomaar uit het niets, viel hij, recht naar voren vlak op zijn gezicht en of dat nog niet erg genoeg was stuiterde hij door de bal nog een keer omhoog en weer terug op de harde grond.

 

Snel pakte ik hem op, hield zijn t shirt voor zijn bloedende gezicht en rende terug naar huis. Eenmaal daar kon ik de schade bekijken.

1 voortandje was gewoon helemaal weg, 3 tandjes stonden helemaal scheef.

Zijn gezichtje en zijn lipje waren helemaal dik.

Een flinke wond boven zijn lip, een stukke schouder, 2 stukke vingertjes, stukke knieeen en een paar blauwe plekken.

 

Snel belde ik de noodtandarts waar we meteen heen mochten. Zoals verwacht moesten de 3 losse tanden ook getrokken. Bij de tandarts konden we meteen de huisartsenpost bellen. De wond boven zijn lip was zodanig dat ook de tandarts vond dat daar meteen een dokter naar moest kijken.

Dus meteen door naar de huisartsenpost, waar gekeken werd of er nog gehecht kon worden. Helaas was dit niet mogelijk omdat dat de wond alleen maar lelijker zou maken. Hij zal er dus een litteken aan overhouden.

Binnen een uur na het ongeval waren we en bij de tandarts en bij de huisartsenpost geweest en zaten we weer thuis.

 

Nou ben ik atijd vrij nuchter en hield ik in mijn achterhoofd dat kinderen vrij flexibel zijn en vaak weer snel opknappen. Zo niet onze Nick dus.

Onderhand zijn we 3 dagen verder en Nick is nog steeds niet de oude. Hij is huilerig en blijft klagen over pijn.

Morgenochtend ga ik dus weer met hem terug naar de huisarts.

 

Toen ik 7 jaar geleden mijn Robje leerde kennen was hij in het blije bezit van een gloednieuwe auto. Gelukkig maakte hem dat niet zoveel uit en mochten de kinderen naar hartelust eten, spelen enz in zijn gloednieuwe bollide. Veel snapte ik er niet van, maar ja wie ben ik nou eenmaal om hier iets van te zeggen.

In de loop der jaren zijn er verschillende karretjes gepasseerd, van nieuw tot tweedehands. Altijd was rob vrij makkelijk tot hij twee jaar geleden zijn excel kreeg. De meest lelijke afgetrapte auto die ik ooit had gezien. Twee kleuren groen om de plekken van eerdere aanrijdingen te verdoeselen, tochtig en zoveel herrie makend dat een vrachtwagen er niks bij was. Heb ik het nog niet over alle rammelende loszittende materialen gehad.

Ik trooste me ermee dat het ding gezien zijn kilometerstand van bijna 300.000 kilometer en huidige staat waarschijnlijk maar 1 jaar mee zou gaan.

 

Toen dit jaar de keuring dan ook dichterbij kwam begon ik voorzichtig over een ander, beter autootje. Maar Robje hield zich stil.

Tot mijn grote schrik bleek hij achteraf stiekem samen met de vriend van onze dochter Donna die automonteur is de keuring te hebben geregeld.

Toen ik zei dat ik dit toch erg onverstandig vond, moest ik me niet druk maken. Wat wist ik er nou eenmaal van en voor nog geen 300 euro moest de auto weer een jaar mee kunnen. Ware het niet dat binnen een maand de eerste dingen begonnen te weigeren.

De auto wilde niet meer goed starten. Ach een nieuw dingetje erin. Koste maar 15 euro dus niks om je druk over te maken. maar de auto besloot nog niet mee te werken. Dan maar een nieuw stekkertje wat los zat. Maar nu was de auto echt goed dus geen paniek. Weekje later, het raam wilde niet meer open en dicht. Schoonzoon lief en manlief zagen het probleem niet zo. Even naar de sloop voor een nieuw meganisme. Koste misschien een euro of 5 dus geen probleem. 5 euro werd echter 30 euro!

 

Onderhand zit ik dus weer te wachten op het volgende, want manlief heeft nog steeds niet door, of wil niet doorhebben dat al deze kleine bedragen echt wel aantikken. Begin volgend jaar moet zijn bolide weer naar de keuring. Ik denk maar dat ik met mijn andere aanstaande schoonzoon voor die tijd stiekem met de auto naar de sloop rijd, en niet om nieuwe onderdelen te halen.

 

Zoals veel van jullie wel weten tob ik al enige tijd met mijn gezondheid.

Het nadeel van mijn ziekte is dat het ineens stukken slechter kan gaan en daarna weer redelijk goed. Wel is er na elke dip meer schade en merk ik dat er meer beperkingen bijkomen.

 

Zo hadden Rob en ik afgelopen april een goed gesprek over Smurf.

Mijn grote wens was altijd een sint bernard en ik was dan ook erg gelukkig dat ruim 3 jaar geleden mijn wens kon worden vervuld. We hadden de ruimte, de tijd en de omstandigheden waren optimaal.

Helaas kreeg ik ruim een jaar later te horen dat de pijn en de verschuivingen aan mijn botten alleen maar erger zouden worden en dat het niet tussen mijn oren zat zoals mijn vroegere huisarts beweerde. De aanhechtels van mijn botten werden langzaam aangetast en doormiddel van constant ontstekingsremmers in te nemen moet het proces langzamer gaan of zelfs enige tijd stopgezet worden.

 

Dit houd in de praktijk in dat ik hele goede dagen heb, maar ook dagen dat ik amper kan bewegen. En deze dagen komen in de winter regelmatig voor.

Jullie zullen wel snappen dat de zorg voor onze Smurf in die tijden niet optimaal is. Zeker ook omdat Rob veel weg is voor zijn werk en dit dus ook niet van mij over kan nemen. Neem alleen maar de enorme vachtverzorging al.

 

In April hebben we dus contact gezocht met de sint bernardvereniging. We wilde eens weten hoe het verder zou gaan als we een nieuwe baas voor Smurf zouden zoeken. Er waren al mensen die haar graag wilde. Deze mensen hadden zelf een sint bernard gehad die was overleden en ze zijn in het bezit van een boerderij met veel grond. Ideaal dus. Maar wij waren er nog niet aantoe de stap definitief te zetten.

 

3 Weken geleden kwamen we tot de conclussie dat we echt naar Smurf moeten kijken en niet alleen naar wat wij willen. Smurf is namelijk voor een sint bernard erg druk en als ik een slechte dag heb kan ik dus niet bij haar komen, omdat zij mij omver zou lopen of zeer zou doen.

We hebben weer contact met de sint bernardvereniging genomen.

De mensen die in april al belangstelling hadden zaten nog steeds te wachten en deze keer hebben we ze langs laten komen om kennis te maken.

Smurf reageerde of ze hun al jaren kon en dit deed ons besluiten haar op proef mee te geven.

 

Het werd stil en er werd veel heen en weer gemaild. Foto's kwamen en we moesten aan onszelf toegeven dat ze het daar beter had dan hier.

Toen een week geleden dan ook het verzoek kwam of ze haar mochten houden hebben we met pijn in ons hart ja gezegd.

 

Onderhand hebben we gelukkig nog steeds onze oude bull Blazy en onze super teckel Napoleon. Vanwege de astma van Nick kunnen wij geen honden hebben die trap lopen en in zijn slaapkamer komen. Napoleon blijkt daarbij een goede zet te zijn. Want neem van mij aan in een gezin met zoveel mensen is het niet gemakkelijk een hond te vinden die hier goed tussen past.

Omdat Rob wel wist hoe verdrietig ik over Smurf ben en hiermee een meisjesdroom van mij in deugen is gevallen ( ik wilde als kind al een sint bernard) heeft hij daarom als verassing een teckeldametje aan mij cadeau gedaan. Napoleon heeft nu zijn Josephine en speelkameraadje. Want hij miste zijn Smurf ook vreselijk en Blazy wil echt niet meer spelen.

En ondanks dat we Smurf ontzettend zullen missen en er altijd mensen blijven die denken commentaar te kunnen leveren, of het drukker hebben met naar andere kijken dan naar zichzelf voelt het voor ons goed. Wij hebben de goede beslissing genomen.

 Josepine.

Sinds Nickje naar de kleuterschool gaat heb ik eindelijk weer eens wat tijd voor mezelf. Het klinkt misschien raar, maar ik was er zo aantoe dat ik nu hij niet meer de hele dag om mij heen is nog meer van hem geniet dan daarvoor.

Het is heerlijk dat als de kinderen uit school komen, ik weer de energie heb om naar alle verhalen te luisteren.

Maar vooral is het fijn om me naast moeder gewoon weer eens mens te voelen.

 

Het laatste jaar merkte ik dat ik mede door de ziekte aan de aanhechtingen van mijn botten steeds moeizamer begon te bewegen. Ook was ik de nodige pondjes aangekomen. Toen een paar weken terug de weegschaal 84 kilo aangaf ( ben 1.64 m)besloot ik dat het nu genoeg was. Mama gaat op dieet.

 

Nou klinkt dat simpeler dan het is. Want om me heen heb ik al zoveel mensen die vol goede moed begonnen zien afhaken.

Ik besloot dus eerst een goed plan op te stellen. Geen strenge voedingsschema's waar toch niks van komt.

Gewoon simpel, ontbijt, lunch en avondeten gehalveerd.

 

Na een week besloot ik een stapje verder te gaan. Er werd een hometrainer aangeschaft en elke dag dapper een half uurtje gefietst.

Vandaag wilde ik toch wel eens zien of mijn moeite ook werd beloont.

En ja hoor 4 kilo eraf en een stuk meer energie en lucht.

 

Natuurlijk ben ik er nog niet, maar op deze manier is het goed vol te houden.

Dus een goede raad aan iedereen die af wil vallen. Wees niet te streng voor jezelf en stel niet te hoge eisen, dan komt het vanzelf wel goed.

 

Hoera Nick is afgelopen week 4 jaar geworden. Vandaag is het grote feest.

En groot wordt het, want eigenlijk is het ook feest voor mama.

Na 20 jaar heb ik eindelijk het huis overdag weer eens voor me alleen.

Alle kids naar school en de oudste zelfs aan het werk.

 

Het is vreemd. Zoveel vrije tijd om in te vullen. Maar nog geen tjd om aan het werk te gaan, want mijn drukke gezin heeft me nog te hard nodig.

Dat zette me aan het denken. Hoe moest ik al die vrije tijd invullen?

In al die jaren heb ik het huihouden zo goed in de hand dat dat mij de minimale tjd kost. zeker nu er geen kleintjes meer om mijn benen heen huppelen.

 

Meer vrije tijd voor mezelf, betekent ook meer tijd voor mijn medemens. Degene die het minder hebben getroffen.

En de school die zo moeilijk hulp ouders kan vinden omdat tegenwoordig de meeste ouders samen werken.

 

Ik moet nog een goed plan op poten zetten.

Want naast mijn konijntjes en de kleindiervereniging wil ik niet thuis gaan hangen. Dat is niks voor mij.

 

Ja, meer tijd voor mezelf, maar rustiger.........o, nee dat nooit!

 

Knuf van Maruschka.